İlmihal Kategorileri

Ölü Hayvanın Mahiyeti ve Hükmü

MEYTENİN MAHİYETİ VE HÜKMÜ

       Kendi kendine ölmüş olan herhangi bir hayvana “Meyte” denir ki, temiz değildir, yiyilemez. Boğazlanmayıp da boğulmak, başı koparılmak, başına tokmak vurulmak veya kulak tozuna şiş saplamak gibi gayrimeşrû bir surette öldürülen bir havyan da meyte hükmündedir.

       Yüksek yerden düşüp ölen, başka bir hayvanın boynuzu ile, kafası ile, veya tekmesi ile vurmasından dolayı ölen, bir taş veya kereste parçasının çarpması ile ölen, bir yırtıcı hayvan tarafından parçalanmakla ölen herhangi bir hayvan da meytedir. Bu yüzden eti yiyilemez.

       Fakat esasen eti helâl olan böyle bir hayvan, henüz kendisinde az çok bir hayat bulunduğu halde besmele ile boğazlansa, eti yiyilebilir. Bu, İmam-ı Azam’a göredir. İmam Ebu Yusuf’a göre eğer benzeri yaşamayacak bir hale gelmiş ise, boğazlanmakla eti helâl olmaz. İmam Muhammed’e göre de eğer henüz boğazlanan bir hayvanın yaşayabileceği az bir miktardan biraz daha fazla yaşayabilecek bir halde ise boğazlanınca eti helâl olur, yoksa olmaz.

       Eti yiyilen bir hayvanın etinden (daha kendisi hayatta iken kesilmeden) ayrılan, kopan, kulak gibi bir uzvu, bir parçası da ölü hayvan hükmündedir. Bundan yalnız balık ile çekirge müstesnadır. Bunlar da boğazlamaya ihtiyaç yoktur.

       Bir de bir hayvanın kesildikten sonra kendisinde hayattan henüz eser var iken kopan parçası, ölü hükmünde değildir. Şu kadar var ki, bu parçayı yemek mekruhtur.